Ηχορύπανση

Είμαι κάτοικος Γλυφάδας Αττικής, και αντιμετωπίζω, εδώ και χρόνια κάθε καλοκαίρι , σοβαρό πρόβλημα ηχορύπανσης στην περιοχή. Η ηχορύπανση προέρχεται από το club Ακανθους της παραλιακής (Λ.Ποσειδώνος 58 συγκροτημα Αστέρας Γλυφαδας), το οποίο συνεχίζει να παρενοχλεί θρασύτατα ακόμα και μετά από πολλές καταγγελίες στην άμεση δράση όπου μας ενημέρωσαν ότι αδυνατούν να καταγράψουν τη παράβαση γιατι τσιρακια και παρκαδοροι ενημερώνουν όταν το περιπολικό εμφανιστη στη εισοδο του παράδρόμου .Έτσι η άμεση δράση αδύνατη να καταγράψει τη παράβαση αφού μέχρι να φτάσει το περιπολικό λογω της στενότητας του παράδρόμου έχουν χαμηλωσει προσωρινά ώστε να μην βεβαιωνεται η κατεπαναληψη παράβαση. Αφού όλες μας οι προσπάθειες δεν εχουν κανένα αποτέλεσμα, αποφασίσαμε να κινηθούμε μαζικά, με άλλους κατοίκους της περιοχής Γλυφάδας σε συλλογη,συγκέντρωση υπογραφων για να παραπονεθούμε και να καταγγείλουμε στην αστυνομία αλλα και σε αρμόδιους φορείς που θα μας υπό δείξετε την απαράδεκτη ηχορύπανση με την οποία ζούμε και να ζητήσουμε συμμόρφωση σύμφωνα με την Ελληνική νομοθεσία.

Συγχαρητήρια για τη σκέψη σας να δημιουργήσετε ένα τέτοιο site.
Η ηχορύπανση από τους σκύλους είναι πάνω από τα επιτρεπτά όρια ,αλλά οι ιδιοκτήτες τους τις περισσότερες φορές δρουν με αδιαφορία και ουσιαστικά προσπαθούν να επιβάλλουν ως κάτι το απόλυτα φυσιολογικό το γαύγισμα αφήνοντας τα σκυλιά τους είτε σε μπαλκόνια ,είτε στους δρόμους ,είτε στις παραλίες να ηχορυπαίνουν ανεξέλεγκτα και αν τους πεις τίποτα το πιο πιθανό είναι να σε βγάλουν τρελλό.Τα σκυλιά τους γαυγίζουν στα μπαλκόνια και αντί να τα βάλουν μέσα στο σπίτι,φοβούνται μην τους χαλάσουν τα σαλόνια και υποφέρουμε όλοι εμείς από το θόρυβο. Πρόσφατα σε ξενοδοχείο ήταν ένας τόσο άρρωστος με το σκύλο του ,που ενώ δεν επιτρέπονταν στο δωμάτιο, αυτός έβγαζε τρελλούς όλους τους άλλους σε διπλανά δωμάτια που τον άκουγαν ότι κάνουν λάθος.Αποτέλεσμα ένας σκύλος χάλασε τις λίγες διακοπές του κόσμου από την εμμονή και την αρρώστια του αφεντικού του.

Το πρόβλημα της ηχορύπανσης από την κυκλοφορία των συρμών της ΗΣΑΠ είναι εξαιρετικά μεγάλο. Έρχεται το καλοκαίρι και για μία ακόμη χρονιά δεν θα μπορούμε να καθίσουμε στα μπαλκόνια μας. Υπάρχει κάτι οργανωμένο σχετικά με αυτό, ώστε να διεκδικήσουμε αποζημίωση ή να προχωρήσω μόνη μου;

Παρουσίαση του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ε. ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ Επ. Καθ. ΕΜΠ
http://library.tee.gr/digital/m2301/m2301_kabourakis.pdf

http://goo.gl/Cg0BL

Ένα από τα χειρότερα σημεία στα οποία μπορεί κάποιος την ατυχία να βρεθεί είναι οι στάσεις των λεωφορείων και των τρόλεϊ. Δεδομένου της σχετικά πρόσφατης πολιτικής των εταιρειών που έχουν αναλάβει τις αστικές συγκοινωνίες σύμφωνα με την οποία έχουν μειωθεί τα δρομολόγια και σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν διακοπεί εντελώς, έχει αυξηθεί σημαντικά ο χρόνος αναμονής για τους επιβάτες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ενδεχομένως να χρειαστούν 15 ή και περισσότερα λεπτά περιμένοντας μέχρι να εμφανιστεί τελικά το λεωφορείο. (Πολλαπλασιάστε επί δύο αν πρόκειται για Σάββατο ή Κυριακή). Κι ενώ ο χρόνος αναμονής είναι από μόνος του μαρτυρικός (σε ποιόν χρωστάει ο καθένας 15, 20, 25 λεπτά από τη ζωή του;) υπάρχει και κάποιος άλλος παράγοντας που κάνει την παραμονή στη στάση στη κυριολεξία αφόρητη: ο θόρυβος.

Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι τόσο στενά συνδεδεμένο με τον τρόπο ζωής όπως αυτός έχει εξελιχθεί στο λεκανοπέδιο που πραγματικά δεν βλέπω τον τρόπο που θα μπορούσε να λυθεί πέρα από διάφορες ακραίες τεχνικές λύσεις που έτσι κι αλλιώς δεν ενδείκνυνται (θαλάμους αναμονής ή κάτι αντίστοιχο) ή την ουσιαστική αλλαγή νοοτροπίας των ιδιοκτητών οχημάτων. Γιατί περί αυτών ο λόγος.

Τι συμβαίνει σε πολλές στάσεις λεωφορείων / τρόλεϊ: κατ’ αρχήν οι στάσεις είναι τοποθετημένες οριακά στο πεζοδρόμιο, είναι απελπιστικά μικρές σε έκταση (δύσκολα χωράνε τρεις άνθρωποι χωρίς να είναι ο ένας πάνω στον άλλον), δεν φωτίζονται και έχουν ένα μεταλλικό κάθισμα στο οποίο συνήθως είναι αφημένα διάφορα σκουπίδια (ενώ ο κάδος είναι δυο βήματα πιο ‘κει). Όσοι έχουν την ατυχία να περιμένουν το μέσο είναι απόλυτα εκτεθειμένοι στο θόρυβο που παράγουν τα οχήματα που περνούν. Για λόγους χωροθεσίας, οι στάσεις δεν τοποθετούνται ποτέ κοντά στα φανάρια αλλά σε ένα εύλογο διάστημα μετά ή πριν από αυτά. Έτσι, όταν οι οδηγοί αυξάνουν ταχύτητα μετά το φανάρι, το γνωστό “μαρσάρισμα” μέ το οποίο επιτυγχάνεται η επιτάχυνση πραγματοποιείται συνήθως εμπρός από τη στάση του λεωφορείου. Αυτό από μόνο του ίσως να μην ήταν τόσο άσχημο αλλά υπολογίστε ότι ένας μεγάλος αριθμός αυτοκινήτων είναι πλέον “βελτιωμένα” που σημαίνει ότι κάποιοι “τεχνικοί” έχουν αναλάβει να “αναβαθμίσουν” τους κινητήρες τους με έναν τρόπο ο οποίος παράγει πραγματικά υπερβολικό θόρυβο.

Έχοντας ρωτήσει σχετικά με αυτές τις βελτιώσεις, πληροφορήθηκα ότι χρησιμοποιούνται μία σειρά από τεχνολογίες όπως: τούρμπο, νίτρο, αφαίρεση “καζανακίου” (ένα εξάρτημα που προορίζεται για την εκτόνωση των αερίων) καθώς και άλλες που δεν συγκράτησα. Ως επί το πλείστον, τα οχήματα μετά την τροποποίηση αποκτούν (εκτός από τις όποιες επιδόσεις) ένα χαρακτηριστικό υπόκωφο θόρυβο που ακριβώς επειδή πρόκειται για χαμηλές συχνότητες είναι τόσο έντονος που γίνεται αντιληπτός όχι απλά από τα αυτιά αλλά από ολόκληρο το σώμα που “συνταρράσεται” από τη δόνηση. Είναι γνωστό ότι αυτή η δόνηση προκαλεί στον οργανισμό ένα είδος στρες με αύξηση των παλμών της καρδιάς, κτλ που μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει (εκτός των άλλων) σε καρδιοαγγειακές παθήσεις.

Ένας άλλος τύπος θορύβου είναι εκείνος που παράγεται από τις μηχανές υψηλού κυβισμού. Εδώ ο ήχος προκαλείται από την ισχυρή εκτόνωση του καυσίμου μέσα στους κυλίνδρους και μπορεί να προσομοιαστεί με τον ήχο ενός υπερηχητικού τζετ. Μπορείς να νιώσεις τα μπιστόνια της μηχανής να βαράνε πάνω στο στήθος σου (που σίγουρα δεν είναι φτιαγμένο για τέτοιου είδους δονήσεις) με ισχύ πάνω από 100db χωρίς υπερβολές.
Όμως και οι μηχανές μικρού κυβισμού παράγουν ένα πολύ ενοχλητικό θόρυβο καθώς έχουν τοποθετηθεί “ειδικές” εξατμίσεις οι οποίες οδηγούν σε βίαιη εκτόνωση του αερίου με έναν τρόπο ο οποίος δίνει κάποια υποθετική αύξηση της τελικής ταχύτητας του δικύκλου.
Συμπληρώνοντας την εικόνα θα πρέπει να συμπεριλάβω τα φορτηγά που ούτως ή άλλως παράγουν πολύ θόρυβο μα και τα ίδια τα λεωφορεία που, άγνωστο (σε μένα) γιατί, πολύ συχνά όταν εκκινούν ή σταματούν βγάζουν ένα είδος συριγμού μαζί με κάποια απότομη εκτόνωση που αν έχεις την ατυχία να βρεθείς εκείνη τη στιγμή κοντά στο πίσω μέρος του οχήματος μπορούν να σου διαλύσουν το τύμπανο.

Σε πολλές στάσεις λεωφορείων λοιπόν, οι άνθρωποι που περιμένουν είναι εκτεθειμένοι σε αυτούς τους θορύβους και είναι αναγκασμένοι να υφίστανται ένα είδος απαξίωσης που παρ’ ότι είναι ιδιαίτερα έκδηλο, δεν αναφέρεται κανείς σε αυτό: όχι μόνο περιμένουν ένα μέσο που πολλές φορές μοιάζει σαν να μην έρχεται ποτέ αλλά, (εκτός από το καυσαέριο) πρέπει να υφίστανται και τους εκκωφαντικούς ήχους των άλλων που διαθέτουν εξαιρετικά γρήγορα οχήματα και σε αντιδιαστολή με αυτούς “τρέχουν” και δεν περιμένουν. Αρκετά συχνά μάλιστα ο ήχος του κινητήρα “επενδύεται” και με τον ισχυρό ήχο του στερεοφωνικού συγκροτήματος ολοκληρώνοντας την ηχητική “πανδαισία” που μπορεί να προσφέρει ένα και μοναδικό άτομο σε δεκάδες συνανθρώπους του κάποια συγκεκριμένη στιγμή (παρ’ ότι αυτοί είναι όροι μάλλον ακατανόητοι γι’ αυτόν ή αυτήν).

Τελειώνοντας θα ήθελα να σημειώσω ότι αν κάποιος θεωρεί υπερβολικά τα παραπάνω, αρκεί να πω ότι αθροιστικά η αναμονή σε μια στάση λεωφορείου μπορεί να απαρριθμεί ένα σημαντικό αριθμό ωρών για κάποιον που μετακινείται συχνά με τα μμμ με αποτέλεσμα η έκθεση σε όλο αυτό τον θόρυβο, ακόμα και να είναι η μοναδική που υφίσταται, να είναι αρκετή για του δημιουργήσει ένα σωρό προβλήματα υγείας που περιλαμβάνουν, αναπνευστικά, καρδιοαγγειακά, ψυχολογικά επεισόδια, ικανά για να υποβαθμίσουν σημαντικά το επίπεδο διαβίωσης του. Φυσικά, όλα τα παραπάνω ισχύουν και για όποιον περιδιαβαίνει αυτές τις οδούς με την διαφορά ότι εκείνος που περιμένει για το λεωφορείο είναι αναγκασμένος να παραμένει στάσιμος και μάλιστα να βρίσκεται πολύ κοντά στο δρόμο προκειμένου να έχει την ευκαιρία να κάνει νόημα να σταματήσει το λεωφορείο και και να επιβιβαστεί σε αυτό.

Το χειρότερο είναι ότι αν τολμήσεις και ανοίξεις κουβέντα για αυτό το ζήτημα η απάντηση που μπορεί να πάρεις είναι ότι δεν πρόκειται για σημαντικό πρόβλημα, ότι υπάρχουν άλλα, πιο σημαντικά θέματα, η φτώχεια, η ανεργία, η τρόικα και δεν ξέρω και γω τι άλλο. Όμως έχω την αίσθηση ότι η ηχορύπανση είναι ένα πρόβλημα που έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται κάποιος τον δημόσιο χώρο και τους γύρω του. Και δυστυχώς για πολλούς ότι δεν είναι αποκλειστικά δικό τους είναι απλά άνευ ενδιαφέροντος. Για να μην πω εχθρικό…

Αναγνώστης

Του Γιωργου Λιαλιου

Οποιος έχει την ατυχία να μένει ή να εργάζεται κοντά σε έναν μεγάλο οδικό άξονα, σε σιδηροδρομικές γραμμές ή σε αεροδρόμιο γνωρίζει καλά πόσο μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ενός ανθρώπου η καθημερινή έκθεση σε υψηλό θόρυβο. Ομως ο περιορισμός του θορύβου αυτού δεν είναι εύκολη υπόθεση, ιδίως για τις πολύβουες λεωφόρους από τις οποίες εξαρτάται η ζωή μιας πόλης. Κι αυτό γιατί για να μειωθεί έστω κατά λίγα ντεσιμπέλ ο θόρυβος από τη συνεχή κίνηση οχημάτων, η κυκλοφορία στον άξονα θα έπρεπε… να μειωθεί στο μισό! Η Ελλάδα έρχεται -ως είθισται- υπό την πίεση της κοινοτικής νομοθεσίας και με αρκετά χρόνια καθυστέρηση να αναζητήσει τρόπους περιορισμού του αποκαλούμενου «περιβαλλοντικού θορύβου».

Οι πρώτες καταγραφές του προβλήματος του «περιβαλλοντικού θορύβου», κυρίως εκείνου που προέρχεται από την κίνηση οχημάτων, ξεκίνησαν στη χώρα μας στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και άλλες μεγάλες πόλεις έβλεπαν ήδη ξεκάθαρα τις συνέπειες της αστυφιλίας των προηγούμενων δεκαετιών. Οπως εξηγεί στην «Κ» ο κ. Νίκος Καραμέρος, προϊστάμενος της διεύθυνσης Ελέγχου Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης και Θορύβου (ΕΑΡΘ, πρώην ΠΕΡΠΑ) του υπουργείου Περιβάλλοντος, το 1996 μια μελέτη κατέγραψε τους πιο θορυβώδεις οδικούς άξονες της πόλης, όσους έχουν επίπεδα θορύβου άνω των 78 ντεσιμπέλ: τη λεωφόρο Κηφισού και τμήματα των λεωφόρων Κηφισίας, Συγγρού, Αλεξάνδρας, Πατησίων, Μεσογείων, Πειραιώς, Βασιλίσσης Σοφίας, Βασιλίσσης Αμαλίας και Βασιλίσσης Ολγας. Αν και 15ετής, η καταγραφή αυτή εξακολουθεί να θεωρείται και σήμερα αξιόπιστη, καθότι η μείωση έστω και κατά λίγα ντεσιμπέλ του επιπέδου θορύβου προϋποθέτει δραστική μείωση της κυκλοφορίας, η οποία ακόμα και σε καιρό κρίσης δεν έχει συμβεί.

Υπάρχει λύση για να προστατευθούν όσοι μένουν κοντά σε έναν οδικό άξονα; Το πιο διαδεδομένο μέσο προστασίας από τον θόρυβο είναι η τοποθέτηση ηχοπετασμάτων, η οποία έχει τα δικά της «μυστικά». «Στον Κηφισό, για παράδειγμα, έγινε τοποθέτηση ηχοπετασμάτων χωρίς μελέτες, πριν και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις ότι κάτι δεν πάει καλά», λέει στην «Κ» ο κ. Κωνσταντίνος Βογιατζής, επίκουρος καθηγητής του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. «Το πέτασμα δεν πρέπει απλά να “κόβει” τον θόρυβο. Πρέπει να πληροί προδιαγραφές οδικής ασφάλειας, να είναι ανθεκτικό στον καιρό, να είναι διάφανο ώστε να μην “κλείνει” τις περιοχές όπου τοποθετείται και επιπλέον, να συντηρείται και να ελέγχεται σε όλη τη διάρκεια ζωής ενός άξονα. Κανονικά, σε όσα ηχοπετάσματα βρίσκονται στο επίπεδο του δρόμου, το πρώτο 1,5 μέτρο τους πρέπει να είναι κατασκευασμένο από μπετόν όπως οι νησίδες, για να μην προκαλέσει θάνατο ή τραυματισμό σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος. Στη λεωφόρο Κηφισού, τα πετάσματα φθάνουν στο επίπεδο του δρόμου, με ένα απλό προστατευτικό μπροστά τους…».

Η τοποθέτηση ηχοπετασμάτων, όμως, δεν είναι δυνατή στους οδικούς άξονες μέσα στην πόλη, όπου πρέπει να επιλέγονται άλλα είδη μέτρων. «Η λεωφόρος Μεσογείων έχει κατά μέσο όρο 80-85 ντεσιμπέλ θόρυβο. Για να μειώσεις τον θόρυβο έστω κατά 3 ντεσιμπέλ (διαφορά που δεν “πιάνει” το ανθρώπινο αυτί) πρέπει να μειώσεις τον κυκλοφοριακό φόρτο στο μισό, πράγμα αδύνατο». Ποιες είναι οι άλλες επιλογές; Η τοποθέτηση αντιθορυβικού οδοστρώματος (διαθέτει η Αττική Οδός), η μείωση του ορίου ταχύτητας και οι δεντροφυτεύσεις. Επίσης, ένα από τα μέτρα που μπορούν να εφαρμοστούν σε τοπικό επίπεδο είναι η δημιουργία «ήσυχων περιοχών», με πολύ περιορισμένη κυκλοφορία οχημάτων.

«Κοντά σε μεγάλους δρόμους η κατάσταση είναι απελπιστική αν δεν λαμβάνονται μέτρα», λέει ο κ. Βογιατζής. «Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι άνθρωποι που μένουν ή δουλεύουν κοντά σε πηγές θορύβου αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα υγείας εκτός από την απώλεια της ακοής τους. Ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται από τους επιστήμονες η επίπτωση στην ψυχολογική υγεία, καθώς ο συνεχής θόρυβος προκαλεί στρες. Από την άλλη πλευρά, οι πόλεις του Νότου είναι κατά κανόνα πολύ πιο θορυβώδεις. Η Αθήνα δεν είναι Κοπεγχάγη, να είναι “νεκρή” στις 6 το απόγευμα. Αρα, λοιπόν, η απόλυτη ησυχία δεν είναι πάντα… το θεμιτό».

Τα νέα ανώτατα όρια θορύβου

Οι όποιες εξελίξεις στην αντιμετώπιση του περιβαλλοντικού θορύβου στη χώρα μας οφείλονται –πού αλλού;– στην πίεση που ασκεί η ευρωπαϊκή νομοθεσία. Την προηγούμενη εβδομάδα, το υπουργείο Περιβάλλοντος (σε εφαρμογή της οδηγίας 2002/49) διευκρίνισε με μια κοινή υπουργική απόφαση τα ανώτατα επιτρεπόμενα όρια θορύβου από τη λειτουργία αυτοκινητοδρόμων, σιδηροδρόμων και μεγάλων αεροδρομίων. Τα νέα όρια θα χρησιμοποιηθούν στη διαδικασία στρατηγικής χαρτογράφησης θορύβου. «Η οδηγία προσπάθησε για πρώτη φορά να συμμαζέψει τα πράγματα, καθορίζοντας μια ενιαία για όλη την Ε.Ε. μεθοδολογία μέτρησης του περιβαλλοντικού θορύβου», εξηγεί στην «Κ» ο κ. Κυριάκος Ψύχας, συγκοινωνιολόγος και σύμβουλος του υπουργού ΠΕΚΑ. «Οπως ορίζει η οδηγία, τα κράτη–μέλη πρέπει σε δύο φάσεις (2007 και 2013) να χαρτογραφήσουν τον θόρυβο σε μεγάλα πολεοδομικά συγκροτήματα, σε αυτοκινητόδρομους, σιδηροδρομικές γραμμές και μεγάλα αεροδρόμια και να προτείνουν μέτρα περιορισμού του θορύβου. Δυστυχώς, επειδή πρόκειται για μια ιδιαίτερα σύνθετη διαδικασία με πολλές απαιτήσεις καθυστερήσαμε σημαντικά και μόλις τα τελευταία χρόνια αρχίσαμε να παρέχουμε στοιχεία στην Ε.Ε. Μέχρι στιγμής υπάρχουν ολοκληρωμένοι χάρτες θορύβου και μέτρα για την Αττική Οδό, την Εγνατία Οδό και το αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος”, το μόνο στη χώρα μας που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας. Επιπλέον έχει ξεκινήσει, έστω με κάποια προβλήματα λόγω προσφυγών, η διαδικασία χαρτογράφησης του θορύβου σε εννέα μεγάλες πόλεις. Ηδη ανατέθηκε η μελέτη για το δίπολο Λάρισας – Βόλου, ενώ θα ακολουθήσουν Αθήνα – Πειραιάς, Θεσσαλονίκη – Σέρρες, Ηράκλειο – Χανιά, Πάτρα, Ιωάννινα, Αγρίνιο, Κέρκυρα και Καβάλα, με συνολικό προϋπολογισμό των μελετών τα 6 εκατ. ευρώ (ΕΣΠΑ). Επειδή καθυστερήσαμε να ετοιμάσουμε τις μεγάλες πόλεις έως το 2007, τώρα θα τις ετοιμάσουμε όλες μαζί έως το 2013, για να είμαστε εμπρόθεσμοι». Οι μελέτες αυτές θα πρέπει να ανανεώνονται κάθε 5 έτη.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_25/02/2012_473795

Κατ’ αρχήν να πω ότι θεωρώ πως τα μέτρα καταστολής δεν είναι ικανά να λύσουν το πρόβλημα στη ρίζα του, καθώς αυτό έχει να κάνει με ένα συνολικό επίπεδο αντίληψης του τρόπου ζωής, στο βαθμό που αυτός παρουσιάζεται αλλοτριωμένος σε όλες της βαθμίδες έκφανσης του. Ωστόσο αναζητείται μία λύση που θα μπορέσει να αμβλύνει τουλάχιστον το πρόβλημα της ηχορύπανσης προκειμένου να καταστεί βιώσιμη στον ελάχιστον βαθμό η περιοχή για τους κατοίκους που ενοχλούνται. Γιατί σαφώς υπάρχουν και εκείνοι που δεν ενοχλούνται καθώς, άλλη επίδραση έχει ο θόρυβος π.χ. στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας και άλλη στο ρετιρέ της ιδίας, ενώ ο δήμος έχει φροντίσει να πεζοδρομήσει σημεία εμπορικού ενδιαφέροντος και να κατευθήνει τη ροή των οχημάτων στους εμπορικά “αδιάφορους” δρόμους. Στο συγκεκριμένο δρόμο μάλιστα που κατοικώ, η είσοδος γίνεται από δύο διαφορετικά σημεία ενώ αποτελεί μοναδική διέξοδο για την κυκλοφορία (εναλλακτικές οδηγούν τα αυτοκίνητα σε μια δαιδαλώδη διαδρομή προκειμένου να φτάσουν στο επιθυμητό σημείο) με αποτέλεσμα να περνούν ακόμα και νταλίκες.

Θα προσπαθήσω να σας δώσω την εικόνα της κατάστασης όπως την αντιλαμβάνομαι: η περιοχή είναι στην κυριολεξία κατειλλημένη από καταστήματα κάθε είδους: εμπορικά, καφετέριες, μπαρ, φαγάδικα. Υπάρχουν βέβαια και τα γνωστά μπαρ όπου εκδίδονται γυναίκες, αλλά λόγω του “έργου” τους, παρουσιάζονται διακριτικότερα. Η κίνηση είναι συνεχής καθ’ όλο το 24ωρο καθώς όταν κλείνουν τα εμπορικά, αρχίζει η δουλειά στα υπόλοιπα που κρατά μέχρι το πρωι. Αυτό βέβαια από μόνο του δεν συντελεί πρόβλημα και θε έλεγε κάποιος ότι είναι δείγμα… οικονομικής υγείας η άνθιση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων σε μία περιοχή. Όμως…
Read the rest of this entry »

Υπάρχουν ωρες κοινης ησυχιας για καταστηματα; εχει ο απεναντι μου κλιματιστικο τεραστιο και αναβει 6 το πρωι και κλεινει 12 το βραδυ. υσχειουν ωρες κοινης ησυχίας;  ευχαριστώ

Απάντηση: Οι ώρες κοινής ησυχίας είναι για όλους και για όλα!

Γνωρίζετε ότι
Η κατοχή σκύλων διέπεται από ειδική Νομοθεσία τον «Περί Σκύλων Νόμο». Βάσει του Νόμου αυτού κάθε ιδιοκτήτης σκύλου πρέπει να έχει άδεια για το σκύλο του από την αρμόδια Αρχή, που μέσα στα δημοτικά όρια Δήμου είναι το Δημοτικό Συμβούλιο.

Για την έκδοση της άδειας απαιτείται:

• πιστοποιητικό υγείας από εγγεγραμμένο κτηνίατρο
• πιστοποιητικό εγγραφής/μόνιμης σήμανσης από εξουσιοδοτημένο Κτηνιατρικό Λειτουργό
• απόδειξη πληρωμής του καθορισμένου από το Νόμο τέλους.

Γνωρίζετε ότι
O Δήμος μπορεί να αρνηθεί να χορηγήσει άδεια εάν, ο σκύλος είναι επικίνδυνος για το κοινό, προκαλεί οχληρία ή ανήκει σε απαγορευμένη φυλή

Γνωρίζετε ότι
Ο ιδιοκτήτης σκύλου έχει τις ακόλουθες υποχρεώσεις;
• Πρέπει να τοποθετεί πινακίδα με προειδοποίηση «ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΟΣ» στην είσοδο της κατοικίας ή των υποστατικών του.
• Να φροντίζει ώστε οι συνθήκες διαβίωσης του σκύλου είναι κατάλληλες και δεν εγκυμονούν κινδύνους για τη δημόσια υγεία ή ευημερία.
• Να φροντίζει να παρέχει στο σκύλο ικανοποιητικές συνθήκες διαβίωσης.
• Να μην εγκαταλείπει το σκύλο του να περιφέρεται αδέσποτος και να παίρνει όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να μη μπορεί να διαφύγει από το χώρο φύλαξης του.
• Όταν παίρνει το σκύλο περίπατο φροντίζει να μη ρυπαίνει δημόσιους χώρους. Σε περίπτωση που σκύλος προκαλέσει ρύπανση σε δημόσιο χώρο με τα περιττώματα του θα πρέπει άμεσα να φροντίσει να τα μαζέψει και να καθαρίσει το χώρο.
• Να φροντίζει ώστε ο σκύλος να μην προκαλεί οχληρία στους ενοίκους παρακείμενων υποστατικών με τα γαυγίσματα του.
• Απαγορεύεται να λούζει το σκύλο του στη θάλασσα εκτός από τις καθορισμένες από την Επιτροπή Παραλιών Περιοχές.

Γνωρίζετε ότι
• Σε περίπτωση παράβασης των πιο πάνω διατάξεων του Νόμου είναι αδίκημα τιμωρούμενο με ποινή φυλάκισης μέχρι 12 μήνες ή πρόστιμο μέχρι €1708.60 ή και τα δύο. Επίσης η Νομοθεσία προβλέπει εξώδικο πρόστιμο €85.

http://www.foni-lemesos.com/blog/stiles/i-dimotiki-grammateas-apanta/920-peri-skylon-o-logos.html

Οχληρία, σύμφωνα με το νόμο περί Δήμων, αποτελεί κάθε οικοδομή και κάθε αντικείμενο που βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση ή τυγχάνει τέτοιας χρήσης ή μεταχείρισης ώστε να δημιουργεί ακαλαισθησία ή να προκαλεί κίνδυνο ή να επηρεάζει τις ανέσεις μιας περιοχής, όπως και κάθε ενέργεια ή πράξη, ή παράλειψη τέτοιας ενέργειας ή πράξης, που έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση ρύπανσης οποιασδήποτε μορφής ή τον επηρεασμό της δημόσιας υγείας.

Ενδεικτικά παραδείγματα οχληρίας είναι:

(α) Οι οικοδομές που παραμένουν χωρίς κατάλληλη συντήρηση, σε βαθμό που να είναι ακαλαίσθητες ή και επικίνδυνες για την ιδιωτική ή δημόσια ασφάλεια.

(β) Οι αυλές υποστατικών ή άλλοι ιδιωτικοί ανοικτοί χώροι που δεν καθαρίζονται από την άγρια βλάστηση ή που χρησιμοποιούνται ως υπαίθριες αποθήκες υλικών οποιουδήποτε είδους ή ως χώροι εναπόθεσης άχρηστων αντικειμένων ή υλικών.

(γ) Τα λιμνάζοντα νερά σε ιδιωτικούς χώρους και τα ακάθαρτα νερά που ρέουν στο δρόμο ή σε άλλο χώρο από το αποχετευτικό σύστημα υποστατικού ή από επαγγελματική ή άλλη δραστηριότητα.

(δ) Τα δένδρα ή άλλη βλάστηση σε ιδιωτικό χώρο, που δεν κλαδεύονται ή γενικά δεν τυγχάνουν κατάλληλης συντήρησης και επηρεάζουν την ορατότητα οδηγών οχημάτων ή τη χρήση των πεζοδρομίων.

(ε) Οι οσμές, οι αναθυμιάσεις και οι καπνοί που προέρχονται από εργοστάσια και εργαστήρια ή από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα, ενέργεια ή πράξη.

(στ) Η διατήρηση σκύλων ή άλλων ζώων ή πτηνών χωρίς άδεια ή, εκεί όπου εξασφαλίζεται άδεια, χωρίς την κατάλληλη φροντίδα σε θέματα καθαριότητας και επηρεασμού των ανέσεων τρίτων.

(ζ) Το άναμα φωτιάς για το κάψιμο αγριόχορτων ή άχρηστων υλικών.

(η) Η ηχορύπανση με οποιαδήποτε τρόπο.

(θ) Τα βυτιοφόρα βοθρολυμάτων και οι μπετονιέρες που στάζουν κατά τη διακίνηση τους στους δρόμους.

(ι) Η ανεξέλεγκτη απόρριψη υγρών αποβλήτων, μηχανέλαιων, σκουπιδιών ή άλλων άχρηστων υλικών οπουδήποτε.

Σε περίπτωση που ένα πρόσωπο αρνηθεί ή αμελήσει να συμμορφωθεί με ειδοποίηση του Δήμου για άρση μιας οχληρίας, ο Δήμος δύναται να ζητήσει την έκδοση δικαστικού διατάγματος εναντίον του ή να ενεργήσει κατάλληλα ο ίδιος για άρση της οχληρίας και με δικαστική αγωγή να απαιτήσει από τον παραβάτη τα έξοδα του. Ο Δήμος δικαιούται επίσης να εγγράψει το ποσό των εξόδων του ως επιβάρυνση επί του τεμαχίου εντός του οποίου υπήρχε η οχληρία.

Σημειώνεται ότι, όταν μία παρανομία είναι συνεχής, το Δημοτικό Συμβούλιο νομιμοποιείται να λαμβάνει δικαστικά μέτρα ή να επιβάλλει εξώδικα πρόστιμα για κάθε ημέρα χωριστά.

Περισσότερες πληροφορίες για το όλο θέμα μπορούν να ζητηθούν από το Γραφείο Εξυπηρέτησης Δημοτών στα τηλέφωνα 22470393-396.